Mniej kukurydzy w USA, niższe zapasy soi. Co jeszcze pokazuje listopadowy raport USDA?

Listopadowy raport USDA WASDE, opublikowany 10 listopada 2026 r., przyniósł istotne korekty w światowym bilansie zbóż i roślin oleistych. Największą uwagę uczestników rynku przyciągają obniżenie prognozy produkcji kukurydzy w Stanach Zjednoczonych, zmniejszenie amerykańskich zapasów końcowych soi oraz podwyższenie szacunków światowej produkcji pszenicy.

Listopadowe dane nie wskazują na jednolity kierunek zmian cen. W przypadku kukurydzy i soi pojawiły się argumenty przemawiające za poprawą notowań, natomiast rynek pszenicy nadal musi mierzyć się z wysoką globalną podażą.

Najważniejszą informacją listopadowego raportu jest obniżenie prognozy amerykańskich zbiorów kukurydzy w sezonie 2026/2027. USDA oszacowało produkcję na poziomie 403,71 mln ton, wobec 407,28 mln ton prognozowanych w październiku. Oznacza to obniżenie szacunków o około 3,57 mln ton.

Zmniejszona została również prognoza plonowania. Aktualnie USDA zakłada średni plon na poziomie 11,29 t/ha, podczas gdy miesiąc wcześniej prognoza wynosiła około 11,39 t/ha.

Korekta produkcji wpłynęła bezpośrednio na amerykański bilans kukurydzy. Zapasy końcowe na sezon 2026/2027 oszacowano na 44,67 mln ton, wobec 46,97 mln ton w październikowym raporcie. Oznacza to spadek o około 2,30 mln ton. Wynik okazał się korzystniejszy dla cen niż oczekiwania rynku, który zakładał zapasy na poziomie około 46,38 mln ton.

Jednocześnie USDA obniżyło prognozę amerykańskiego eksportu kukurydzy z 83,82 do 83,19 mln ton. Zmniejszono również szacunki krajowego wykorzystania surowca.

W skali globalnej sytuacja wygląda nieco inaczej. Produkcja kukurydzy w sezonie 2026/2027 została oszacowana na 1 291,55 mln ton, wobec 1 293,75 mln ton prognozowanych w październiku. Światowe zapasy końcowe mają wynieść 281,94 mln ton, co oznacza wzrost względem październikowej prognozy wynoszącej 280,44 mln ton.

Istotna pozostaje również sytuacja w Unii Europejskiej. USDA obniżyło prognozę produkcji kukurydzy w UE z 48 do 47,5 mln ton. Import unijny prognozowany jest natomiast na poziomie 22,5 mln ton.

W przypadku pszenicy listopadowy raport USDA przyniósł zwiększenie prognoz światowej podaży. Amerykańskie zapasy końcowe pszenicy w sezonie 2026/2027 zostały oszacowane na 20,22 mln ton, wobec 20,14 mln ton w październiku. Jest to niewielka korekta, jednak znacznie większe znaczenie ma sytuacja w skali globalnej.

USDA zwiększyło prognozę światowej produkcji pszenicy do 827,51 mln ton, wobec 822,39 mln ton miesiąc wcześniej. Oznacza to wzrost o około 5,12 mln ton. Zmiany wynikają przede wszystkim z poprawy perspektyw zbiorów w Australii i Argentynie. W obu krajach prognozy produkcji zwiększono o około 1,5 mln ton. Wyższe szacunki dotyczą również Kazachstanu i Ukrainy.

Światowe zapasy końcowe pszenicy oszacowano na 280,82 mln ton, wobec 276,04 mln ton prognozowanych w październiku. Jednocześnie USDA zwiększyło prognozę światowego zużycia pszenicy do 829,55 mln ton. Wzrost wykorzystania nie zrównoważył jednak zwiększonej dostępności ziarna.

Warto zwrócić uwagę również na handel międzynarodowy. Prognozę światowego eksportu obniżono do 208,66 mln ton. USDA zmniejszyło szacunki eksportu Rosji do 39 mln ton, a Ukrainy do 11,5 mln ton. Ograniczenie eksportu z regionu Morza Czarnego może częściowo łagodzić presję wynikającą z większej podaży w innych krajach.

Listopadowy raport przyniósł również interesujące zmiany w amerykańskim bilansie soi. USDA zwiększyło prognozę produkcji do 124,52 mln ton, wobec około 124,19 mln ton w październiku. Średni plon oszacowano na 3,61 t/ha, podczas gdy miesiąc wcześniej prognoza wynosiła około 3,60 t/ha.

Pomimo większej produkcji zapasy końcowe soi w USA zostały obniżone do 8,16 mln ton, wobec 8,57 mln ton miesiąc wcześniej. To istotna zmiana, szczególnie że rynek oczekiwał zapasów na poziomie około 9,14 mln ton. Na poprawę bilansu wpłynęły przede wszystkim wyższe prognozy eksportu, które zwiększono z około 46,13 do 46,81 mln ton.

W skali światowej sytuacja również uległa zmianie. Prognoza produkcji soi została obniżona do około 442,5 mln ton, a światowe zapasy końcowe oszacowano na 123,5 mln ton, wobec 124,3 mln ton prognozowanych w październiku. Oznacza to, że globalny bilans soi uległ niewielkiemu zacieśnieniu.

Ważnym elementem pozostaje sytuacja w Ameryce Południowej. Brazylia i Argentyna będą nadal odgrywać istotną rolę w kształtowaniu światowej podaży. Rynek będzie szczególnie uważnie obserwował warunki pogodowe oraz przebieg zasiewów i wegetacji w tych krajach.

1. Kukurydza – szansa na poprawę notowań

Obniżenie prognoz produkcji w USA oraz mniejsza dostępność kukurydzy w Unii Europejskiej mogą sprzyjać poprawie cen. Dla polskich producentów ważna będzie jednak konkurencja importowa oraz możliwości eksportowe krajowego ziarna. W okresie intensywnego skupu kukurydzy duża podaż ziarna w kraju może ograniczać tempo wzrostów cen.

Dodatkowym czynnikiem pozostaje jakość zbieranego surowca, jego wilgotność i koszty suszenia kukurydzy. W praktyce to właśnie te elementy mogą decydować o różnicach pomiędzy cenami oferowanymi przez poszczególnych odbiorców.

2. Pszenica – konkurencja eksportowa pozostaje dużym wyzwaniem

Większa prognozowana produkcja pszenicy na świecie oznacza utrzymującą się presję konkurencyjną. Dla polskiego rynku szczególnie istotne będzie zachowanie konkurencyjności cenowej względem ziarna pochodzącego z innych krajów europejskich oraz basenu Morza Czarnego.

W przypadku pszenicy konsumpcyjnej znaczenie będzie miała również dostępność partii o odpowiednich parametrach jakościowych. W okresie dużej podaży ziarna to właśnie jakość może decydować o możliwościach uzyskania korzystniejszej ceny.

3. Rzepak – wpływ sytuacji na rynku roślin oleistych

Zmiany w bilansie soi mają znaczenie również dla europejskiego rynku rzepaku. Soja i rzepak konkurują ze sobą w sektorze produkcji olejów roślinnych oraz śrut paszowych. Dlatego zmiany notowań soi mogą oddziaływać na cały kompleks roślin oleistych.

Nie oznacza to jednak automatycznego wzrostu cen rzepaku. Ważne pozostają również światowy bilans olejów roślinnych, produkcja w Kanadzie i Australii, popyt ze strony przemysłu biopaliwowego oraz notowania giełdy MATIF. Dla krajowych producentów rzepaku istotne będzie zatem obserwowanie nie tylko samego rynku soi, ale również relacji cenowych pomiędzy poszczególnymi surowcami oleistymi.