Zależy nam, aby Twoje doświadczenia z naszą witryną były jak najbardziej pozytywne. W planowaniu zmian i kolejnych funkcjonalności posiłkujemy się informacjami uzyskiwanymi dzięki plikom Cookies. Cookies są zwykłymi plikami tekstowymi zapisywanymi w danych przeglądarki internetowej na Twoim komputerze. Pliki te są bezpieczne i nigdy nie zawierają żadnych danych osobowych, albo takich, które pomogłyby w Twojej bezpośredniej identyfikacji. Kontynuując przeglądanie tej strony internetowej wyrażasz zgodę na otrzymywanie Cookies od tej witryny internetowej.

zamknij

Nawozy

Nasze wydawnictwa

Wapnowanie- przywracaniem normalnego stanu gleby

Na plon ma wpływ wiele czynników. Wybieramy najlepsze odmiany roślin uprawnych na nasze stanowiska, stosujemy przemyślaną ochronę fungicydową , zbilansowane nawożenie mineralne, przy czym jedno jest pewne: bez odpowiedniego pH gleby wszystkie te działania tracą sens.

Wszystko to stwarza warunki, które wpływają na uaktywnienie się toksycznego glinu oraz nadmierne akumulowanie się manganu. Kwaśne kationy glinu (Al3+) i wodoru (H+) wypierają z kompleksu glebowego kationy potasu, wapnia i magnezu. Na takich stanowiskach problemem jest również uwsteczniający się fosfor i molibden. Odpowiednie pH przedstawia schemat. Można przyjąć, że najlepsza dostępność niemal wszystkich składników pokarmowych występuje na glebach o pH 6-7.

Coraz częściej mówi się o wapnowaniu ściernisk. Po przyoraniu słomy z wykorzystaniem wapna możemy liczyć na wiązanie wolnego azotu atmosferycznego przez bakterie diazotroficzne (występujące w glebie), co przekłada się na oszczędność azotu oraz wzrost próchnicy w glebie. W zależności od rodzaju wykorzystanego wapna proponowana jest dawka 500-1500 kg CaO/ha. Wapnowanie ściernisk ma też niebagatelne znaczenie dla warunków powietrzno- wodnych w glebie czy ilości produkowanych kwasów humusowych.

Wapnowanie na słomę najlepiej wykonać bezpośrednio po zbiorze rośliny, mieszając nawóz z warstwą gleby na głębokość 8-12 cm. Zabieg wapnowania zimą powinniśmy traktować jako interwencyjny, a dawka nie powinna przekraczać 1500 kg CaO/ha. Największym ograniczeniem jest w tym przypadku trudność wymieszania wapna w glebie, dlatego najlepiej planować prace przed spodziewaną odwilżą.

Potrzeby wapnowania ustala się na podstawie wartości odczynu gleby oraz jej kategorii agronomicznej. Nawozy wapniowe mogą pochodzić z produkcji podstawowej, czyli w wyniku przetworzenia skał wapiennych, lub z produkcji ubocznej. Wapno węglanowe, wolno działające, jest uniwersalne i możemy je wykorzystać na wszystkich rodzajach gleb. Wapno w postaci tlenkowej, czyli szybciej działające, to skały wapienne poddane procesowi prażenia. Tlenek wapnia wprowadzony do gleby wiąże wodę i przechodzi w formę Ca(OH)2, co w przypadku gleb średnich i ciężkich jest zjawiskiem korzystnym, natomiast na glebach lekkich powoduje przesuszenie.

Przy wyborze wapna powinniśmy kierować się głównie parametrami, takimi jak: forma (tlenkowa czy węglanowa) oraz zawartość wapnia, wyrażana w CaO (jeśli producent podaje zawartość wapna w CaCO3 należy pomnożyć taką zawartość przez współczynnik 0,56). Należy zwracać również uwagę na stopień rozdrobnienia oraz wskaźnik reaktywności (od 30 do 100% - wyższa wartość wskaźnika wskazuje na szybsze działanie odkwaszające).

Rozsiewanie wapna nie powinno łączyć się z rozsiewaniem nawozów mineralnych zawierających azot w formie amonowej i fosfor

Coraz większym zainteresowaniem rolników cieszy się wapno granulowane, głównie ma to związek z łatwością wysiewu i ograniczonym pyleniem nawozu

Na stanowiskach ubogich w magnez warto zastosować nawozy wapniowo-magnezowe.

PRZYKŁADOWE TECHNOLOGIE WAPNOWANIA

GLEBY CIĘŻKIE

GLEBY LEKKIE I ŚREDNIE

GLEBY UBOGIE W MAGNEZ