Zależy nam, aby Twoje doświadczenia z naszą witryną były jak najbardziej pozytywne. W planowaniu zmian i kolejnych funkcjonalności posiłkujemy się informacjami uzyskiwanymi dzięki plikom Cookies. Cookies są zwykłymi plikami tekstowymi zapisywanymi w danych przeglądarki internetowej na Twoim komputerze. Pliki te są bezpieczne i nigdy nie zawierają żadnych danych osobowych, albo takich, które pomogłyby w Twojej bezpośredniej identyfikacji. Kontynuując przeglądanie tej strony internetowej wyrażasz zgodę na otrzymywanie Cookies od tej witryny internetowej.

zamknij

Doradztwo i rozwój

Nasze wydawnictwa

Bez nawozu nie ma plonu

Kierunków użytkowania kukurydzy w Polsce jest kilka. Uprawia się ją w celu pozyskania ziarna, a także na zieloną masę, którą po zakiszeniu używa się do skarmiania zwierząt, oraz na biogaz. Służy także do celów spożywczych jako kukurydza cukrowa i na popcorn.

Jest to roślina o dużych wymaganiach cieplnych i stosunkowo niskim zapotrzebowaniu na wodę w porównaniu np. ze zbożami, jednak do wyprodukowania tak dużej masy musi mieć dużo wilgoci. W newralgicznych okresach swojego rozwoju, czyli w okresie kwitnienia i zawiązywania ziarniaków, potrzebuje wodę, co doskonale pokazały dwa ostatnie lata. Po suchym i upalnym lecie 2015 roku plony ciężko było nazwać nawet słabymi, z kolei pomimo bardzo suchej wiosny w 2016 roku deszczowe miesiące letnie, a w szczególności lipiec i sierpień, zaowocowały w wielu miejscach rekordowymi plonami.

Nie można jednak zapominać o najważniejszej kwestii, a mianowicie o nawożeniu kukurydzy. Wbrew pozorom jest to roślina bardzo wymagająca pod kątem zarówno makro-, jak i mikroskładników. Według różnych opracowań kukurydza do wytworzenia 1 t ziarna i odpowiedniej masy słomy potrzebuje 20-33 kg N, 11-14 kg P2O5, 28-38 kg K2O, 4-6 kg MgO, 4 kg S, ok. 4-5 kg CaO oraz szereg mikroskładników, z których najważniejszymi są: cynk, bor, mangan i żelazo. Z plonem 10 t zielonki roślina pobiera około: 38 kg N, 14 kg P2O5, 38 K2O, 10 kg CaO, 10 kg MgO oraz 3-4 kg S + mikroelementy.

Kukurydza jest rośliną wymagającą zarówno pod kątem makro-, jak i mikroskładników

Uwzględniając tylko potrzeby pokarmowe kukurydzy, można przyjąć, że dla zakładanego plonu 8 t suchego ziarna kukurydza potrzebuje ok. 200-250 kg N, 90-110 P2O5, 225-300 kg K2O, 32-50 kg MgO, 30 kg S oraz 30-40 kg CaO. Stąd w procesie nawożenia musimy wykorzystywać te produkty, które dostarczą nam wymienione wyżej składniki. Musimy jednak wziąć pod uwagę zasobność gleby, dlatego warto wykonać analizy zawartości azotu mineralnego oraz okresowo wykonywać badania gleby pod kątem zasobności w potas, fosfor, magnez, a przede wszystkim pH. Dodać należy, że optymalne pH dla prawidłowego rozwoju kukurydzy i pobierania składników to 5,9-6,1 w przypadku gleb lekkich, poprzez 6-6,5 dla gleb średnich, do nawet 7 w przypadku gleb ciężkich. Nie wolno jednak zapomnieć o dolistnym dostarczaniu mikroelementów przy pH powyżej 6-6,5 z powodu ich blokowania, w szczególności manganu. Przykładowo: zawartość azotu mineralnego może wynosić nawet 40-50 kg, a w przypadku dominujących gleb lekkich i średnich, przy zasobności w potas na poziomie wysokim i bardzo wysokim, możemy obniżyć dawkę nawet o 40%, co daje duże oszczędności w nakładach na uprawę. W bilansie nawozowym nie wolno także zapominać o uwzględnieniu składników z nawozów organicznych, dlatego warto znać ich skład.

Powyższe liczby wskazują jednoznacznie, że bardzo ważnym składnikiem w nawożeniu kukurydzy jest niedoceniany w ostatnich latach potas. Odpowiada on nie tylko za gospodarkę wodną rośliny, lecz także za pobieranie i przetwarzanie pobranego azotu w plon. Jednocześnie składnik ten zmniejsza porażenie roślin przez choroby i wykazuje tendencje do wiązania i zatrzymywania wody w glebie. Potas można dostarczyć w nawozach NPK, np. Polifoska Plon Plus (5-17-32), która zawiera dodatkowo cynk i żelazo), a także w postaci nawozów Korn-Kali® lub KalPro 40® zawierających w składzie dodatkowo magnez i siarkę.

Fosfor umożliwia roślinie wytworzenie dużego systemu korzeniowego, a tym samym minimalizuje jej wrażliwość na stresy, jednocześnie pozwalając pobierać składniki pokarmowe z dużej objętości gleby. Fosfor i potas zmniejszają również zawartość wody w ziarnie w fazie dojrzewania. Magnez, siarka i mikroelementy efektywnie przekształcają pobrany przez rośliny azot w plon biomasy, a w dalszej kolejności - w plon ziarna, jednocześnie zwiększając zawartość białka w ziarnie.

Współrzędowa aplikacja nawozu startowego

Idealnym rozwiązaniem, zapewniającym wysoką dostępność fosforu w początkowym okresie wzrostu, jest wykorzystanie możliwości współrzędowej aplikacji nawozu startowego. Kukurydza źle rośnie na glebach ubogich w magnez. W przypadku bardzo niskiej zasobności w ten składnik zaleca się stosować wapno magnezowe, np. Agrodol (Omya) lub NK Magnesium (Nordkalk), w nawet niewielkich ilościach 500-1000 kg; dodatkowo dostarczamy roślinie wapń. Zabieg ten należy wykonać jak najwcześniej, najlepiej jesienią. Nawożenie fosforem i potasem jest najbardziej efektywne, gdy nawozy są dobrze wymieszane z 10-20 cm warstwą gleby, ponieważ kukurydza będąca w fazie ok. 5. liścia pobiera składniki z całej objętości gleby, a strefa korzeniowa może sięgać nawet do 40 cm. Rozwój mechanizacji pozwala nam na stosowanie nawożenia współrzędnego z wykorzystaniem nawozów NPK lub fosforowych i coraz popularniejszych mikrogranulatów. Nawożenie współrzędne z wykorzystaniem np. fosforanu amonu (100-150 kg/ha) dostarcza siewce niezbędne składniki startowe, a także niweluje ryzyko zahamowania wzrostu spowodowanego niskimi temperaturami. Ograniczenie pobierania fosforu następuje wtedy, gdy temperatura gleby spadnie poniżej 12OC na głębokości 10 cm. Do nawożenia współrzędnego nie zaleca się stosowania mocznika, gdyż jego nadmiar jest toksyczny dla wschodzących roślin. Nie powinno się też w nawożeniu współrzędnym aplikować nawozów w dawkach powyżej 200 kg/ha, ponieważ powoduje to lokalne zasolenie gleby i może nastąpić zjawisko tzw. suszy fizjologicznej.

Nie należy się spóźniać z pogłównym nawożeniem kukurydzy azotem

Nawożenie azotowe najlepiej wykonać maksymalnie do 4. liścia, głównie dlatego, że gleba często w tym okresie jest przesuszona i może nastąpić ulatnianie azotu z nierozpuszczonych granul, a liście kukurydzy tworzą tzw. lejek i granule nawozu (głównie saletry i saletrzaków), które znajdą się w środku, mogą powodować poparzenia roślin. W dawce aplikowanego pod kukurydzę nawozu uwzględnić należy azot podany wcześniej w nawożeniu przedsiewnym (np. NPK lub Saletrosan®) oraz współrzędnym. Do tej technologii wykorzystuje się nawozy, takie jak mocznik, RSM®. Według opinii rolników stosujących tę technologię ma to wpływ nie tylko na plon, ale i na niższą wilgotność podczas zbioru. Wspomniałem powyżej o stratach azotu, które spowodowane są przez mikrobiologiczne przemiany (nitryfikacja) prowadzące do wymywania składnika

w głąb gleby, przemieszczania do wód gruntowych oraz ulatniania w powietrze. Pierwiastek ten w formie amonowej wiąże się z cząstkami gleby, natomiast w postaci azotanowej nie jest wiązany przez kompleks sorpcyjny gleby i podlega procesom wypłukiwania oraz denitryfikacji prowadzącym do strat. Należy podejmować działania, aby zatrzymać azot w formie przyswajalnej dla rośliny i zapewnić jego dostępność możliwie jak najdłużej.

N-Lock prowadzi do maksymalizacji potencjału plonowania oraz zwiększenia efektywności wykorzystanych nawozów azotowych

W ostatnich latach w ofercie Grupy Osadkowski pojawił się stabilizator azotu o nazwie N-Lock. Preparat ten, spowalniając proces nitryfikacji, zapobiega przemianom stabilnej formy amonowej w azotanową, która szybko podlega stratom (wymywanie, ulatnianie). Stabilizator azotu N-Lock chroni azot w strefie korzeni, pozwalając na optymalne wykorzystanie potencjału plonotwórczego. Produkt, używany z zastosowaniem opryskiwaczy polowych, ma formulację mikrokapsuł i ogranicza straty azotu do 12 tygodni. Jednorazowa dawka wynosi w sezonie wegetacyjnym 2,5 l/ha i nie zależy ani od typu nawozu, ani od poziomu nawożenia azotem roślin uprawnych. N-Lock nie jest produktem zastępującym nawóz azotowy. Preparat może być aplikowany przed siewem, po siewie lub w trakcie wegetacji kukurydzy, na kilka dni przed lub po wysiewie granulowanych azotowych nawozów. Może też być zastosowany jako mieszanina zbiornikowa z RSM-em oraz na polach nawożonych nawozami organicznymi kilka dni przed lub zaraz po ich aplikacji. Środek działa w glebie i powinien być wprowadzony albo w wyniku zabiegu uprawowego, co umożliwi jego wymieszanie, albo w wyniku opadów deszczu lub deszczowania - powinno to nastąpić do 10 dni po zastosowaniu produktu. Do wprowadzenia do gleby wystarczają opady deszczu w wysokości co najmniej 12 mm w ciągu 10 dni po zabiegu.